Έστω και με καθυστέρηση, ο επίσημος ΑΠΟΕΛ αποφάσισε να ζητήσει τον ορισμό ξένων διαιτητών μέχρι το τέλος της φετινής σεζόν.
«Είναι προφανές», δήλωσε προχθές ο Νεκτάριος Πετεβίνος, «ότι δεν μπορούν να συνεχιστούν τα πλέι οφ με Κύπριους διαιτητές. Θέλουμε ξένους μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος». Αφορμή για αυτή την αλλαγή πλεύσης αποτέλεσαν τα όντως παιδαριώδη λάθη του Σολωμού στην αναμέτρηση των «γαλαζοκιτρίνων» με τον Άρη Λεμεσού.
Ωστόσο, το να δηλώνεις απλώς ότι «θέλουμε ξένους διαιτητές» δεν αρκεί. Η απαίτηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη: χρειαζόμαστε ξένους καλούς διαιτητές ή τουλάχιστον αισθητά καλύτερους από τους Κύπριους.
Διότι, αν είναι να έρχονται διαιτητές όπως ο Andris Treimanis που διαιτήτευσε τον αγώνα της ομάδας μας με την Πάφο, τότε πράγματι «καλύτερα να λείπει το βύσσινο». Ο Λετονός ρέφερι έδωσε την εντύπωση ότι βρισκόταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Επέτρεψε την προκλητική, ενίοτε και αντιαθλητική συμπεριφορά παικτών της Πάφου, ενώ την ίδια στιγμή τιμωρούσε με υπερβολική ευκολία τους ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας. Και αυτό χωρίς να συνυπολογίσουμε τα αλλοπρόσαλλα σφυρίγματα και τις ακατανόητες αποφάσεις του, όπως η αρχική κατακύρωση τέρματος που σημείωσε με το χέρι ο Μπρούνο (ευτυχώς υπήρχε VAR).
Συνεπώς, είτε λόγω προκατάληψης είτε εξαιτίας του χαμηλού επιπέδου της εγχώριας διαιτησίας, η ανάγκη για ξένους διαιτητές μοιάζει επιβεβλημένη. Όχι όμως για οποιουσδήποτε. Ο Αρχιδιαιτητής οφείλει να επιλέγει με αυστηρά κριτήρια και υψηλά στάνταρ. Η Κύπρος χρειάζεται διαιτητές «από το πάνω ράφι», διαιτητές που θα περνούν απαρατήρητοι μέσα στο παιχνίδι και ταυτόχρονα θα αποτελούν πρότυπο για τους εγχώριους. Αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο.
Γ.Π.
