Ο “Μπεργκισμός”, μια λέξη που δεν είναι δική μας επινόηση αλλά την δανειζόμαστε, δεν είναι απλώς μια οπαδική ατάκα πλέον. Είναι ποδοσφαιρικό δόγμα.
Είναι η απόδειξη ότι ένας προπονητής μπορεί να μετατρέψει μια ομάδα σε οργανισμό με ταυτότητα, χαρακτήρα και νοοτροπία πρωταθλητή. Και αυτό που έκανε ο Χένινγκ Μπεργκ στο παιχνίδι της ΟΜΟΝΟΙΑΣ απέναντι στην Πάφο ίσως ήταν η πιο καθαρή εφαρμογή αυτού του δόγματος.
Η ΟΜΟΝΟΙΑ πήγε στην Πάφο ως ήδη πρωταθλήτρια και βαθμολογικά αδιάφορη. Με μισή ενδεκάδα εκτός. Με τιμωρίες, τραυματισμούς και πρόσωπα που δεν είχαν ξαναπαίξει μαζί. Σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα, αυτές οι συνθήκες θα λειτουργούσαν ως δικαιολογία για χαμηλή ένταση, ασύνδετο παιχνίδι και έλλειψη κινήτρου.
Όχι όμως στον Μπεργκισμό.
Ο Μπεργκ απέδειξε ξανά ότι δεν εξαρτάται από πρόσωπα. Εξαρτάται από αρχές. Από πειθαρχία. Από νοοτροπία. Από ένα συλλογικό πνεύμα που έχει περάσει σε κάθε ποδοσφαιριστή, είτε είναι βασικός είτε πέμπτη επιλογή. Όποιον κι αν ρίξει στο γήπεδο, η ομάδα παίζει σαν να αγωνίζεται η “κανονική” ενδεκάδα. Με ένταση, καθαρό πλάνο, πίστη και δίψα για νίκη.
Και αυτό είναι το πραγματικά εντυπωσιακό.
Δεν είναι μόνο ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ κατέκτησε το πρωτάθλημα. Δεν είναι μόνο η ευρωπαϊκή πορεία ή το γεγονός ότι έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Κύπρο. Είναι ότι κατάφερε να αποκτήσει ταυτότητα τόσο ισχυρή, που υπερβαίνει πρόσωπα, απουσίες και συνθήκες. Αυτό είναι το αποτύπωμα μεγάλων προπονητών.
Ο Λαός λατρεύει τον Μπεργκ γιατί βλέπει κάτι αυθεντικό. Βλέπει μια ομάδα που δεν λυγίζει, δεν χαλαρώνει και δεν συμβιβάζεται. Βλέπει έναν προπονητή που επιβάλλει το δόγμα του με τρόπο απόλυτο αλλά και ποδοσφαιρικά επιβλητικό.
Και όσο συνεχίζονται τέτοιες εμφανίσεις, ο Μπεργκισμός δεν θα είναι απλώς μια λέξη. Θα είναι εποχή.
Α.Χ.
