Η πρόσφατη απόφαση του Αθλητικού Δικαστή να επιβάλει στην ΟΜΟΝΟΙΑ πρόστιμο ύψους 60.000 ευρώ για όσα συνέβησαν στον αγώνα των πανηγυρισμών για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, επαναφέρει στο προσκήνιο μια συζήτηση που έπρεπε να είχε ανοίξει εδώ και χρόνια, αυτή της διαφάνειας και της συνέπειας στις πειθαρχικές αποφάσεις του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Το ποσό είναι τεράστιο για έναν μόνο αγώνα. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι από αρμόδιους κύκλους μεταφέρθηκε η άποψη πως στην ΟΜΟΝΟΙΑ «έγινε και χάρη». Αν αυτό όντως ισχύει, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα με ποια κριτήρια καθορίζονται οι ποινές και πώς αξιολογείται κάθε υπόθεση;
Σε προηγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα της Ευρώπης, οι πειθαρχικές αποφάσεις συνοδεύονται συνήθως από αναλυτικό σκεπτικό. Οι φίλαθλοι, οι ομάδες και τα Μέσα Ενημέρωσης γνωρίζουν ακριβώς ποια περιστατικά τιμωρήθηκαν, ποιοι κανονισμοί εφαρμόστηκαν και πώς προέκυψε το ύψος της ποινής. Αυτή η πρακτική ενισχύει την αξιοπιστία των θεσμών και περιορίζει τις αμφισβητήσεις.
Στην Κύπρο, αντίθετα, πολλές φορές οι αποφάσεις αφήνουν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Όταν δεν υπάρχει πλήρης και ξεκάθαρη αιτιολόγηση, είναι φυσιολογικό να δημιουργούνται υποψίες και προβληματισμοί για το κατά πόσο εφαρμόζονται τα ίδια κριτήρια σε όλες τις ομάδες.
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι οι κανονισμοί δεν πρέπει να εφαρμόζονται. Αντίθετα, πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Όμως η αυστηρότητα πρέπει να συνοδεύεται από συνέπεια, διαφάνεια και ισονομία. Διαφορετικά θα υπάρχει πάντοτε η αίσθηση ότι σε κάποιες περιπτώσεις εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο το πρόστιμο των 60.000 ευρώ. Αφορά την ανάγκη να γνωρίζουν όλοι πώς και γιατί λαμβάνονται οι αποφάσεις. Διότι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δεν κερδίζεται με την επιβολή ποινών, αλλά με τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη με την οποία αυτές επιβάλλονται.
