Πόσο μπορεί να αλλάξει την εικόνα ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού ένα λάθος, μια στιγμή αδυναμίας ή έλλειψης συγκέντρωσης; Ας πάρουμε για παράδειγμα τον πρώτο ημιτελικό μεταξύ Αποέλ και ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Μέχρι το 30′ ισοζυγισμένο ματς, με τους πράσινους να μοιάζουν πιο επικίνδυνοι. Στο 34′ η άμυνα αδυνατεί να καθαρίσει μια ψηλή μπαλιά, η μπάλα μένει πολλή ώρα στην περιοχή και καταλήγει στα δίκτυα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Πέντε λεπτά αργότερα, κακή εκτίμηση από το Γιωργαλλίδη και 2-0. Η ΟΜΟΝΟΙΑ καταρρέει σαν χάρτινος πύργος και η αντίδραση δεν έρχεται ποτέ.
Σε τέτοια παιχνίδια, ο αποπροσανατολισμός, η έλλειψη συγκέντρωσης, τα ατομικά λάθη, απαγορεύονται. Όσοι έχουν παίξει μπάλα θα πουν πως πιο εύκολο είναι να το λες παρά να το κάνεις. Ξέρουν όμως και πως αυτός που κάνει τα πιο λίγα λάθη, στο τέλος παίρνει το τρίποντο. Η ΟΜΟΝΟΙΑ ξέρει πως λόγω αυτών, ταπεινώθηκε στον ημιτελικό κυπέλλου. Συνταγή αυτοκαταστροφής έχει λοιπόν, ελπίζουμε από τότε να έφτιαξε και το αντίδοτο μέσω προπονήσεων. Είπαμε, 101% συγκέντρωση.
