Αν υπάρχει μια φράση που συνοψίζει καλύτερα τη νοοτροπία κάθε μεταγραφικής περιόδου, αυτή είναι ο τίτλος του τραγουδιού με το οποίο ο Akylas εκπροσώπησε φέτος την Ελλάδα στη Eurovision: «Ferto, Ferto». Ή, για να το αποδώσουμε στην ποδοσφαιρική αργκό, «φέρτον, φέρτον!».Από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο και από τον Δεκέμβριο μέχρι τον Ιανουάριο, οι οπαδοί ζουν και αναπνέουν για τις μεταγραφές. Θέλουν παίκτες που κάνουν τη διαφορά, ποδοσφαιριστές που θα ανεβάσουν επίπεδο την ομάδα τους, που θα στείλουν μήνυμα στους αντιπάλους και θα γεμίσουν αισιοδοξία τις εξέδρες.
Αν μάλιστα πρόκειται για ποδοσφαιριστή που προερχόταν από την «απέναντι» ομάδα ή βρισκόταν στο στόχαστρό της, τότε η χαρά μετατρέπεται σε πανηγυρισμό. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παίρνουν φωτιά, οι συζητήσεις φουντώνουν και η αίσθηση της νίκης προηγείται ακόμη και της πρώτης προπόνησης του παίκτη.
Οι οπαδοί, όμως, έχουν την πολυτέλεια να σκέφτονται συναισθηματικά. Οι διοικήσεις, όχι.
Μια σοβαρή διοίκηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί με γνώμονα το θυμικό της εξέδρας. Δεν μπορεί να παρασύρεται από την πίεση της στιγμής ούτε να λαμβάνει αποφάσεις για να ικανοποιήσει πρόσκαιρα το οπαδικό αίσθημα. Όσοι κατά καιρούς λειτούργησαν με αυτό τον τρόπο, στο τέλος πλήρωσαν ακριβά το τίμημα. Ονόματα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε. Η πρόσφατη ιστορία του κυπριακού ποδοσφαίρου είναι γεμάτη από παραδείγματα ομάδων που προσπάθησαν να αγοράσουν τον ενθουσιασμό και βρέθηκαν αργότερα αντιμέτωπες με οικονομικά αδιέξοδα και αγωνιστική κατρακύλα.
Οι μεταγραφές δεν γίνονται σε κενό αέρος. Γίνονται μέσα σε συγκεκριμένα οικονομικά πλαίσια. Ένας προϋπολογισμός δεν είναι λάστιχο που τεντώνεται όποτε το απαιτεί η περίσταση και συρρικνώνεται όταν περάσει ο ενθουσιασμός. Κάθε επιπλέον ευρώ που δαπανάται σήμερα, θα πρέπει να δικαιολογείται και να μπορεί να υποστηριχθεί και αύριο.
Πέρα από τα οικονομικά, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος εξίσου σημαντική: η ισορροπία στα αποδυτήρια. Οι ομάδες δεν είναι απλώς σύνολα ποδοσφαιριστών. Είναι οργανισμοί με λεπτές εσωτερικές ισορροπίες, ιεραρχίες και σχέσεις. Η προσθήκη ενός πανάκριβου ποδοσφαιριστή, με συμβόλαιο που ξεφεύγει από τα δεδομένα της ομάδας, μπορεί εύκολα να δημιουργήσει τριγμούς εκεί όπου μέχρι χθες υπήρχε αρμονία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται ίσως ένα από τα μεγαλύτερα κέρδη της φετινής Ομόνοιας. Φίλοι και αντίπαλοι αναγνωρίζουν ότι ένα από τα βασικά συστατικά της επιτυχίας ήταν το εξαιρετικό κλίμα που επικρατούσε στα αποδυτήρια. Η αγωνιστική ποιότητα ήταν δεδομένη, αλλά δεν ήταν η μόνη αιτία. Υπήρχε συνοχή, ομοιογένεια, αλληλοσεβασμός και κοινός προσανατολισμός. Υπήρχε μια ομάδα που λειτουργούσε ως ομάδα.
Αν πραγματικά θέλουμε οι επιτυχίες να έχουν συνέχεια, τότε οφείλουμε να προστατεύσουμε αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να εμπιστευτούμε εκείνους που έχουν την ευθύνη των αποφάσεων: το προπονητικό επιτελείο και τη διοίκηση.
Η πίεση που ασκείται καθημερινά προς τον πρόεδρο, με συνθήματα του τύπου «κλείσε αυτόν», «φέρε τον άλλον», «μην χάσεις τον τάδε», μπορεί να ικανοποιεί την ανάγκη της στιγμής, αλλά δεν υπηρετεί τον μεγάλο στόχο. Γιατί κανείς δεν θέλει περισσότερο από αυτούς που επενδύουν χρόνο, χρήμα και ενέργεια στην ομάδα, οι επιλογές να αποδειχθούν επιτυχημένες.
Οι μεταγραφές είναι απαραίτητες. Η ενίσχυση είναι αναγκαία. Όμως η επιτυχία δεν χτίζεται μόνο με ονόματα. Χτίζεται με σχέδιο, μέτρο και ισορροπία.
Γι’ αυτό, όσο δύσκολο κι αν είναι μέσα στο μεταγραφικό καλοκαίρι, η καλύτερη συμβουλή προς όλους μας παραμένει η ίδια: Εμπιστοσύνη και υπομονή.
Γ. Παυλίδης
