Ένα από τα βασικά θέματα συζήτησης μετά τον αποκλεισμό της ΟΜΟΝΟΙΑΣ από την ΑΕΛ στο Κύπελλο είναι το εκτεταμένο ροτέισιον που επέλεξε ο Χένινγκ Μπεργκ.
Είναι γεγονός ότι αρκετοί ποδοσφαιριστές που πήραν φανέλα βασικού δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στον βαθμό που απαιτούσε η αναμέτρηση, με αποτέλεσμα η ομάδα – κυρίως στο μεσοεπιθετικό κομμάτι – να μην έχει την απαραίτητη δημιουργικότητα και φαντασία μπροστά μέχρι περίπου το 60ό λεπτό.
Την ίδια στιγμή, δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει με βεβαιότητα ότι αν ο προπονητής μας ξεκινούσε το παιχνίδι με τους βασικούς, η εξέλιξη θα ήταν εξ αρχής εντελώς διαφορετική. Ωστόσο, η εικόνα της ΟΜΟΝΟΙΑΣ από το φινάλε της κανονικής διάρκειας και στην παράταση έδειξε ξεκάθαρα ότι θα μιλούσαμε για ένα πολύ διαφορετικό ματς, με διαφορετική ένταση, ποιότητα και πίεση προς τον αντίπαλο από το πρώτο λεπτό.
Δεν πρέπει επίσης να παραβλέπεται το ιδιαίτερα βεβαρημένο αγωνιστικό πρόγραμμα που ακολουθεί, γεγονός που καθιστά το ροτέισιον σε έναν βαθμό αναγκαίο. Σε μια σεζόν με συνεχόμενες υποχρεώσεις, η διαχείριση του ρόστερ αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της στρατηγικής.
Το βασικό μήνυμα που προκύπτει είναι πως οι ποδοσφαιριστές που δεν θεωρούνται πρώτες επιλογές οφείλουν να εκμεταλλεύονται τέτοιες ευκαιρίες και να δηλώνουν «παρόντες» όταν τους δίνεται χρόνος συμμετοχής, χωρίς αυτό να οδηγεί σε στοχοποίηση προσώπων. Ένας αποκλεισμός, όσο οδυνηρός κι αν είναι, δεν αποτελεί ούτε καταστροφή ούτε το τέλος του κόσμου, αλλά μέρος της ποδοσφαιρικής διαδρομής μιας ομάδας.
