Το τελικό αποτέλεσμα κόντρα στην ΑΕΛ αφήνει πίκρα, όμως αν δούμε ψύχραιμα τη συνολική εικόνα, ο αποκλεισμός της ΟΜΟΝΟΙΑΣ δεν ήρθε από μια κακή εμφάνιση διάρκειας 120 λεπτών, αλλά από μια σειρά επιλογών, συγκυριών και – κυρίως – από την αδυναμία να μετατραπεί η ανωτερότητα σε ουσία.
Φάκελος ροτέισιον
Το εκτεταμένο ροτέισιον και οι αρχικές επιλογές του Μπεργκ δεν λειτούργησαν. Η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο έδειξε ασύνδετη, χωρίς ρυθμό, με πολλά λάθη στη μεσαία γραμμή και χωρίς καθαρό πλάνο στο δημιουργικό κομμάτι. Δεν απειλήσαμε όσο θα έπρεπε, δεν πιέσαμε με συνέπεια και ουσιαστικά επιτρέψαμε στην ΑΕΛ να νιώσει άνετα στο παιχνίδι της, περιμένοντας τις στιγμές της. Αυτό το χαμένο πρώτο 45λεπτο αποδείχθηκε κομβικό.
Ο πάγκος άλλαξε την εικόνα, μας έλειψε η ουσία
Η εικόνα, ωστόσο, άλλαξε δραστικά με τις κινήσεις από τον πάγκο στο ημίχρονο και μετά. Η είσοδος παικτών όπως οι Σεμέδο, Εβάντρο, Μαέ και Ανδρέου έδωσε ένταση, ποιότητα και κάθετη σκέψη. Από εκεί και μετά η ΟΜΟΝΟΙΑ κυριάρχησε απόλυτα, πίεσε ασφυκτικά, δημιούργησε φάσεις με κάθε τρόπο και έδειξε ξεκάθαρα ποια ομάδα ήθελε περισσότερο την πρόκριση. Το πρόβλημα δεν ήταν το ποδόσφαιρο που παίξαμε, αλλά η αποτελεσματικότητα.
Δοκάρια, χαμένες ευκαιρίες, κακές τελικές επιλογές και ένας Οτσόα σε εξαιρετική βραδιά έστησαν ένα σκηνικό ποδοσφαιρικής αδικίας. Την ίδια στιγμή, η ΑΕΛ χρειάστηκε μόλις δύο φάσεις για να σκοράρει δύο γκολ εξαιρετικής έμπνευσης και εκτέλεσης. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο: δεν επιβραβεύει πάντα τον καλύτερο, αλλά τον πιο κυνικό.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου
Ο αποκλεισμός δεν πρέπει να γίνει σημείο απογοήτευσης ή εσωστρέφειας. Δεν είναι το τέλος του κόσμου, ούτε αναιρεί τη συνολική πορεία και τις δυνατότητες της ομάδας. Η ήττα θα ερχόταν κάποια στιγμή. Το ζητούμενο είναι να αποτελέσει μάθημα: ότι τα παιχνίδια δεν κερδίζονται μόνο με υπεροχή, αλλά με καθαρό μυαλό, σωστές επιλογές από την αρχή και αποτελεσματικότητα όταν μετράει περισσότερο.
