Αν κάποιος παρακολουθήσει ξανά τα στιγμιότυπα ή ακόμη και ολόκληρη την αναμέτρηση με τον Άρης Λεμεσού, δύσκολα δεν θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: η ΟΜΟΝΟΙΑ είχε το παιχνίδι στα χέρια της, «κλείδωσε» ουσιαστικά τη νίκη, αλλά στο τέλος άφησε δύο πολύτιμους βαθμούς να της φύγουν.
Μπορεί η συνολική εικόνα της ομάδας να μην ήταν στο επίπεδο που μας έχει συνηθίσει, όμως η ουσία υπήρχε. Με τα γκολ των Εβάντρο και Σεμέδο, το προβάδισμα των δύο τερμάτων έδινε τις βάσεις για ένα μεγάλο διπλό στη Λεμεσό. Εκεί που χάθηκε το παιχνίδι ήταν στη διαχείριση. Η ΟΜΟΝΟΙΑ δεν είχε την απαιτούμενη συγκέντρωση και καθαρό μυαλό για να προστατεύσει το σκορ και να «τελειώσει» την αναμέτρηση όπως όφειλε.
Η εξέλιξη του αγώνα ήρθε να υπενθυμίσει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν κρίνεται από το πρώτο ημίχρονο. Είτε προηγείσαι, είτε κυνηγάς το σκορ, όλα παίζονται μέχρι το τελευταίο σφύριγμα. Και αυτή τη φορά, το μάθημα ήταν σκληρό.
Παρά την απώλεια, τα δεδομένα της βαθμολογίας εξακολουθούν να δίνουν ένα σημαντικό «μαξιλάρι» στην ΟΜΟΝΟΙΑ. Αυτό όμως δεν σημαίνει εφησυχασμό. Αντίθετα, το συγκεκριμένο παιχνίδι πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι για τη συνέχεια.
Δεν είναι η ώρα για καταλογισμό ευθυνών. Είναι η στιγμή για ενότητα και στήριξη. Η ομάδα έχει ακόμη τον έλεγχο της κατάστασης και η κατάκτηση του τίτλου παραμένει στα δικά της πόδια. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι συγκέντρωση, αντίδραση και πίστη μέχρι το τέλος.
Του Παναγιώτη Τούμπα
