Γλυκόπικρη μπορεί να χαρακτηριστεί η ισοπαλία για την ΟΜΟΝΟΙΑ στο ΓΣΠ, καθώς με βάση την εικόνα του αγώνα άξιζε κάτι περισσότερο απέναντι στον Απόλλωνα.
Η ομάδα του Χένινγκ Μπεγκ δεν βρέθηκε στο απόλυτο αγωνιστικό της επίπεδο, επηρεασμένη και από τα δεδομένα των τελευταίων ημερών – ευρωπαϊκό αποκλεισμό, ταξίδι, απουσίες και γεμάτο ιατρικό δελτίο. Παρ’ όλα αυτά, παρουσίασε συνοχή, πειθαρχία και – κυρίως στο δεύτερο ημίχρονο – ξεκάθαρη υπεροχή. Δημιούργησε τις πιο κλασικές ευκαιρίες, είχε τον έλεγχο του ρυθμού και έδειξε χαρακτήρα όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ.
Αυτό που της έλειψε ήταν το καθαρό μυαλό στην τελική ενέργεια. Η απόφαση στο τελευταίο τρίτο, η σωστή εκτέλεση, η ψυχραιμία στη μεγάλη στιγμή. Σε παιχνίδια αυτού του επιπέδου, εκεί κρίνεται η διαφορά μεταξύ του ενός και των τριών βαθμών.
Το έδειξε βέβαια αυτό ο Μαέ, στην φάση που σκόραρε, αλλά μετά από συσκέψεις επί συσκέψεων στο VAR ακυρώθηκε όμως αυτό είναι άλλο θέμα.
Στα θετικά, η αντίδραση και η πνευματική ανθεκτικότητα. Δεν είναι αυτονόητο, μετά από απογοήτευση στην Ευρώπη και αγωνιστικές απώλειες, να παρουσιάζεσαι ανταγωνιστικός απέναντι σε έναν φορμαρισμένο αντίπαλο. Η ΟΜΟΝΟΙΑ το έκανε. Κι αυτό λέει πολλά για τον φετινό της χαρακτήρα.
Βαθμολογικά, η διαφορά από τον δεύτερο παραμένει στο +6. Δεν αυξήθηκε, αλλά ούτε μειώθηκε. Σε αυτή τη φάση της σεζόν, η διατήρηση του προβαδίσματος έχει τη δική της αξία. Με δύο παιχνίδια που θεωρητικά προσφέρονται για το απόλυτο, η ομάδα έχει μπροστά της την ευκαιρία να μπει στα play-off με απόσταση ασφαλείας.
Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: σοβαρότητα, συγκέντρωση και βήμα-βήμα προσέγγιση. Ο στόχος παραμένει αμετάβλητος. Το 22ο πρωτάθλημα περνά μέσα από τέτοιες βραδιές – ακόμη κι αν αφήνουν μια γεύση που δεν είναι απόλυτα γλυκιά.
