Η φετινή πορεία του Άλφα Ντιουνκού είναι ίσως από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες ανατροπής μέσα στο ρόστερ της Ομόνοιας.
Ξεκίνησε τη σεζόν χάνοντας τη θέση του, καθώς οι εξαιρετικές εμφανίσεις του Μασούρα τον άφησαν εκτός βασικού πλάνου. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα πειθαρχικό παράπτωμα τον έθεσε ακόμη πιο πίσω στην ιεραρχία, οδηγώντας τον ουσιαστικά στο περιθώριο. Τον Ιανουάριο, μάλιστα, η έλευση του Οντουμπάτζο για το δεξί άκρο της άμυνας έκανε το έργο του ακόμη πιο δύσκολο.
Κι όμως, το ποδόσφαιρο δίνει πάντα δεύτερες ευκαιρίες. Οι τραυματισμοί και οι ανάγκες της ομάδας άνοιξαν ξανά μια πόρτα για τον Ντιουνκού, με τον Μπεργκ να τον διαχειρίζεται σωστά και να τον επαναφέρει σταδιακά. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως αριστερό μπακ, σε μια θέση που δεν είναι η φυσική του, όμως κατάφερε να ανταποκριθεί με συνέπεια και πειθαρχία.
Όταν στη συνέχεια κλήθηκε να αγωνιστεί στη φυσική του θέση, στο δεξί άκρο της άμυνας, έδειξε ακόμη πιο έτοιμος. Με την απουσία του Μασούρα λόγω τραυματισμού, όχι μόνο κάλυψε το κενό, αλλά ανέβασε κατακόρυφα την απόδοσή του, εξελισσόμενος σε έναν από τους πιο αξιόπιστους ποδοσφαιριστές των τελευταίων αγωνιστικών.
Η περίπτωση του Ντιουνκού αποδεικνύει πως η σωστή νοοτροπία, η υπομονή και η καθοδήγηση μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Από το περιθώριο, πλέον αποτελεί ένα σημαντικό «όπλο» για την Ομόνοια στην πιο κρίσιμη καμπή της σεζόν.
