Στη μεγάλη συνέντευξη που έδωσε ο άσος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, Μόζες Οντουμπάτζο στο Athletiko.gr αναφέρθηκε στα δύσκολα παιδικά του χρόνια και τον χαμό της μητέρας του.
Ο Άγγλος μπακ άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τις δύσκολες στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή του από νεαρή ηλικία. Μεγαλωμένος σε μια φτωχή συνοικία του Λονδίνου, έχασε τη μητέρα του όταν εκείνη προσβλήθηκε από ελονοσία κατά τη διάρκεια εθελοντικής αποστολής στην Αφρική. Η απώλειά της άφησε τον ίδιο και τα αδέρφια του ορφανά, σε μια περίοδο που όλα έμοιαζαν αβέβαια και δύσκολα.
Ο άσος της ΟΜΟΝΟΙΑΣ παραδέχθηκε πως ο θάνατος της μητέρας του αποτέλεσε το μεγαλύτερο σημείο καμπής στη ζωή του. Όπως εξήγησε, υπήρξαν στιγμές που ένιωσε να λυγίζει και να σκέφτεται ακόμη και να τα παρατήσει. Παρ’ όλα αυτά, μέσα από τον πόνο βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει, να παλέψει για τα όνειρά του και να εξελιχθεί τόσο ως άνθρωπος όσο και ως ποδοσφαιριστής.
Αναλυτικά όσα είπε:
Πώς ήταν τα πρώτα σου χρόνια στο Γκρίνουιτς του Λονδίνου;
«Εκείνα τα χρόνια στην Αγγλία, μερικά από τα πράγματα που έχω ζήσει είναι δύσκολο να τα βάλεις σε λόγια, γιατί ήταν η καθημερινότητά μου. Και μπορεί να ακούγονται τρελά για της ανθρώπους, αλλά νομίζω ότι αυτό με διαμόρφωσε και με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.
Ζήσαμε τα χαμηλά, ζήσαμε τα ψηλά, ξανά τα χαμηλά… ζήσαμε πράγματα σε τόσο μικρή ηλικία που κάποιοι άνθρωποι δεν τα ζουν καν σε όλη τους τη ζωή. Οπότε ναι, ήταν κάτι διαφορετικά για εμένα. Και μην με παρεξηγείς, κάποιοι πιθανότατα είχαν ακόμα πιο δύσκολες εμπειρίες μεγαλώνοντας.
«Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο το πώς να επιβιώσω»
Αλλά όταν αυτό είναι το μόνο που ξέρεις, ένα πράγμα στο μυαλό σου. Την επιβίωση. Το να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, να κάνεις καλύτερα πράγματα, να βοηθήσεις τους ανθρώπους γύρω σου, να εξελίξεις τον εαυτό σου. Και να βεβαιωθείς ότι πας στη σωστή κατεύθυνση, γιατί είναι εύκολο—πολύ εύκολο—να πας στη λάθος κατεύθυνση και να καταλήξεις κάπου που δεν θέλεις πραγματικά να βρεθείς».
Ήσουν μόλις 13 όταν έχασες τη μητέρα σου από ελονοσία. Πώς επηρέασε αυτό τη ζωή σου;
«Έχω αναφερθεί σε αυτό το κομμάτι πολλές φορές. Και δεν νομίζω ότι η απάντησή μου θα αλλάξει ποτέ. Είναι κάτι που δεν θα ευχόμουν σε κανέναν άλλον. Ήταν μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή μου.
Και καμιά φορά παθαίνω αυτό που λέμε «σύνδρομο του απατεώνα», ξέρεις; Σαν να μην νιώθω ότι πραγματικά έχω ζήσει αυτά για τα οποία μιλάω κάποιες φορές, ή ότι συνέβησαν όταν τα περιγράφω. Και μέσα σε όλα αυτά, μπαίνεις κάπως σε λειτουργία αυτόματου πιλότου. Δεν ήμουν σε ηλικία που μπορούσα να επεξεργαστώ τι πραγματικά συνέβαινε και πώς θα με επηρέαζε μακροπρόθεσμα.
«Μετά το θάνατο της μητέρας μου παθαίνω σύνδρομο του απατεώνα»
Μόνο όταν άρχισα να μεγαλώνω και να συναναστρέφομαι με φίλους μου και τους συγγενείς μου, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ένα μεγάλο κομμάτι από την παιδική μου ηλικία έλειπε. Μεγαλώσαμε πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε. Δεν μπορέσαμε να ζήσουμε κάποια πράγματα, γιατί ήμασταν απλώς σε κατάσταση επιβίωσης.
Υπήρξαν στιγμές μετά τον χαμό της μητέρας σου που σκέφτηκες να τα παρατήσεις όλα;
Και μέσα από την πίστη και τους ανθρώπους γύρω μου, πέρασα μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μου. Και αυτό αφορά και τα τρία αδέλφια μου. Οπότε ναι, υπήρχαν στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω όλα. Ήμουν τότε σε δοκιμαστικά στη Μίλγουολ και μια μέρα απλώς αποφάσισα ότι δεν θα συνεχίσω άλλο το trial των έξι εβδομάδων. Και έμεινα σπίτι».
«Το σχολείο εκείνη την περίοδο δεν ήταν καν προτεραιότητα. Ήμασταν απλώς εγώ και ο μεσαίος μου αδελφός. Και προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Υπήρχαν στιγμές που εγώ παραπονιόμουν ότι δεν είχα κάποια πράγματα, και εκείνος μου έλεγε απλά: «Είμαστε στην ίδια κατάσταση».
Και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον όσο μπορούσαμε. Και όπως είπα και πριν, είχα μια πολύ καλή παρέα φίλων γύρω μας που καταλάβαινε τι περνούσαμε και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η μητέρα μας μάς είχε μάθει να μην δείχνουμε αδυναμία, οπότε ακόμα και στις πιο δύσκολες μας στιγμές, δεν φαινόταν αυτό. Απλώς προσπαθούσαμε πάντα να βρίσκουμε λύσεις».
Πώς κατάφερες να βγεις από εκείνη τη σκοτεινή περίοδο που ζούσες και να εστιάσεις στο ποδόσφαιρο;
«Ευτυχώς καταφέραμε να περάσουμε εκείνη την περίοδο. Και στην περίπτωσή μου, ήταν εντελώς τυχαίο. Μεγάλωσα πολύ κοντά στο προπονητικό της Μίλγουολ και μήνες αργότερα, τυχαία, είδα τον προπονητή της ομάδας U16 στον δρόμο. Μου είπε: «Μο, τι γίνεται, δεν σε έχουμε δει καιρό».
«Εβλεπαν τον πόνο στα μάτια μου»
Του εξήγησα τα πάντα. Και απλώς άκουγε. Έβλεπε τον πόνο στα μάτια μου. Και μου έδωσε μια άλλη ευκαιρία, έναν άλλο μονοπάτι. Μου είπε ότι έχω κάτι ξεχωριστό και ότι θα ήταν κρίμα να χαθεί, και ότι η μητέρα μου δεν θα ήθελε να χαθεί μια ευκαιρία που μου δόθηκε.
Μου πρότεινε να ξαναμπώ στην ομάδα σε άλλη ηλικιακή κατηγορία και να προσπαθήσω ξανά. Και αυτό μου έδωσε πίστη.
Γιατί μεγαλώνοντας εκεί που μεγάλωσα, δεν υπήρχαν πολλές επιλογές για να ξεφύγεις. Ή έπαιζες ποδόσφαιρο, ή προσπαθούσες να γίνεις ράπερ, ή έμπαινες σε άλλους δρόμους, παράνομους. Έτσι το έβλεπαν πολλοί γύρω μας.
Οπότε το ποδόσφαιρο έγινε η διέξοδος. Ήταν το «εισιτήριο» για κάτι καλύτερο. Και παρότι το σχολείο υπήρχε ως προτεραιότητα, δεν νομίζω ότι το έπαιρναν όλοι τόσο σοβαρά όσο θα έπρεπε».
Έχεις μιλήσει για το ότι πήγες σε θεραπεία. Πόσο σημαντικό ήταν αυτό για σένα;
«Η θεραπεία με βοήθησε πάρα πολύ να καταλάβω στην πραγματικότητα πόσο τραύμα κουβαλάω και με έκανε να εκτιμήσω περισσότερο το ταξίδι. Και να μάθω πώς να το διαχειρίζομαι με υγιή τρόπο, αντί να τα καταπνίγω μέσα μου και να αποφεύγω τα δύσκολα θέματα».
«Ή θα έπαιζες ποδόσφαιρο ή θα έμπαινες σε επικίνδυνα μονοπάτια»
Είσαι πρεσβευτής της οργάνωσης Malaria No More (σ.σ μη κερδοσκοπικός οργανισμός που επιδιώκει να εξαλείψει την ελονοσία). Τι σημαίνει αυτό για σένα προσωπικά;
«Όταν ήρθε η ευκαιρία να γίνω πρεσβευτής, χάρηκα πολύ που η φιλανθρωπική οργάνωση ήθελε να ενταχθώ στην ομάδα, αφού είχαν δει μια συνέντευξή μου στο BBC εκείνη την περίοδο. Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου με τον κόσμο για να μην περάσει άλλη οικογένεια αυτό που περάσαμε εμείς, γιατί θα μπορούσε να είχε προληφθεί με τους σωστούς ελέγχους. Επίσης έμαθα πάρα πολλά για την ελονοσία».
