Μην παραξενεύεστε με τον τίτλο. Θα εξηγήσω και θα καταλάβετε. Όσοι μπορούν, βέβαια, να καταλάβουν – αν και θεωρώ ότι σε αυτή την ιστοσελίδα αποτελούν τη μεγάλη πλειοψηφία.
Αφορμή είναι η χθεσινή είδηση που δημοσίευσαν τα διάφορα σάιτ σχετικά με μια λογιστική πράξη, η οποία ήταν άλλωστε αναμενόμενη: τη διαγραφή περίπου 10 εκατομμυρίων ευρώ από την Εταιρεία Διαχείρισης της ποδοσφαιρικής ΟΜΟΝΟΙΑΣ προς τον επενδυτή, κύριο Παπασταύρου.
Κι όμως, μέχρι πρόσφατα έβλεπα ορισμένους – είτε αντίπαλους είτε ακόμη και «Ομονοιάτες» – να ισχυρίζονται, είτε από άγνοια της συμφωνίας διαχείρισης είτε σκόπιμα, ότι η ΟΜΟΝΟΙΑ χρωστά 30 εκατομμύρια στον Παπασταύρου. Ότι τα οικονομικά της δεν είναι υγιή και ότι, αν αποχωρήσει, τα χρέη θα μείνουν στον ΑΣΟΛ.
Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με όσους δεν γνωρίζουν. Για όσους, όμως, το έκαναν συνειδητά, έχω να πω πολλά.
Πρώτα απ’ όλα, για το αφήγημα περί «εοκαβητατζή». Βλέπω σήμερα κάποιους που το υιοθετούσαν την περίοδο 2018–2023 να εμφανίζονται τώρα δίπλα στον κόσμο της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, να πανηγυρίζουν τις επιτυχίες και να μιλούν για τον τίτλο που – διοικητικά και οικονομικά – έφερε ο Παπασταύρου.
Κάποιοι που αποχώρησαν το 2018, είτε γιατί δεν βρήκαν έρεισμα αλλού είτε γιατί απλώς ακολουθούν το ρεύμα, ήταν εκείνοι που τότε κόλλησαν την ταμπέλα αυτή για να μην προχωρήσει η συμφωνία. Και σήμερα επιχειρούν να διεκδικήσουν μερίδιο από τη δόξα της.
Ας τους κρίνει ο κόσμος.
Όσο για όσους, μέχρι και πριν από λίγους μήνες, επιχειρούσαν να πλήξουν τον Παπασταύρου – ακόμη και διαχειριστές ομάδων που διακινούσαν ανακρίβειες για παίκτες και οικονομικά δεδομένα – η χθεσινή μέρα ήταν, προφανώς, δύσκολη. Εκείνοι που προειδοποιούσαν για 30 και 40 εκατομμύρια χρέη, σήμερα αναπαράγουν τις ίδιες ειδήσεις και παρουσιάζονται περίπου ως… συντελεστές της απομείωσης. Είναι οι ίδιοι που το περασμένο καλοκαίρι καλούσαν τον κόσμο να «χτυπήσει» τον Παπασταύρου, αποφεύγοντας την αγορά εισιτηρίων διαρκείας επειδή δεν έγιναν οι μεταγραφές που επιθυμούσαν. Ακόμη κι αν η ομάδα δεν ήταν πλήρης, το να καλείς τον κόσμο να στραφεί εναντίον της δεν συνιστά κριτική – συνιστά υπονόμευση.
Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
Πραγματικά διερωτώμαι με ποιο ηθικό έρεισμα εμφανίζονται σήμερα όλοι αυτοί, όχι απλώς για να χαρούν – δικαίωμά τους – αλλά για να παρουσιάζονται και ως πρωταγωνιστές. Άνθρωποι που μέχρι χθες επιτίθεντο καθημερινά στον Παπασταύρου, τώρα διεκδικούν ρόλο στην επιτυχία.
Κλείνω εδώ, επαναλαμβάνοντας ένα «μπράβο» στον κόσμο της ΟΜΟΝΟΙΑΣ. Σε εκείνους που λοιδορήθηκαν, αμφισβητήθηκαν, αλλά στάθηκαν σταθερά δίπλα στον Παπασταύρου. Και μέσα από επιλογές που κάποιοι χαρακτήριζαν «τσιγκουνιές», είδαν το χρέος να μειώνεται και την ομάδα να βαδίζει, σταδιακά αλλά σταθερά, προς τον στόχο της.
Μ.Κ. Λευκωσία
